Strony

This blog was created as an attempt to document our trip to South East Asia. The initial intention was to travel for at least a few months but the reality turned out to be less generous: the four of us are going for merely 4 weeks and we’ll probably only get a little bite of what we’d initially dreamt of seeing. But hey, we’re going to the other side of the world and we’re going to make the absolute most of it. Setting off from Edinburgh, Scotland, at the end of October 2011 we have an outline of an itinerary, no in-depth planning nor booking, except for the first night. Having a list of places we would like to visit and things we would like to do, we’ll be going with the flow. The author of the blog hasn’t yet informed all the participants of the journey that they feature in the blog and is hoping to surprise them once we get there.

Mapa podróży


View SEA adventure in a larger map
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tajlandia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tajlandia. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 10 listopada 2011

Ko Lanta - szczypta autentyczności

Postanowiliśmy przenieść się na kolejną wyspę i już miało paść na Ko Phi Phi, która jest ponoć najpiękniejszą z wysp Tajlandii, ale niestety - podobno zatraconą bezpowrotnie na rzecz turystyki ekskluzywnej, a takiej bynajmniej nie poszukiwaliśmy… Poszukiwaliśmy klimatów Ko Tao. Wiem, że to straszny ogólnik, ale jakbym miała ten klimat opisać to byłoby to coś w rodzaju: baru na plaży, gdzie po zachodzie słońca, siedząc na macie, rozmowy na tematy egzystencjalne wiodą ludzie z najodleglejszych zakątków na świecie, popijając Changa albo Singhę i oglądając miotaczy ognia, planując kolejny etap podróży, mającej na celu doświadczenie czegoś nowego, ucieczkę – chwilową bądź długoterminową od tego, co pozostawiło się za sobą. Opływanie w luksusy w odległych rejonach ma w sobie coś sztucznego, zwłaszcza, jeśli opływa się w nie w niezamożnym kraju. Kiedy podróżuję w dalekie strony chcę poczuć klimat rejonu, zobaczyć w jakich warunkach żyją autochtoni, co jedzą, co myślą, jak postrzegają świat, skąd się wywodzą, co wpłynęło na ich punkt widzenia. Nie chcę, żeby usługiwali mi ubrani we fraki i nazywali mnie „madam”.
Koh Lanta miała być alternatywą dla Ko Phi Phi. Położona przy zachodnim wybrzeżu Tajlandii nad Morzem Andamańskim jest raczej miejscem bliższego obcowania z naturą i dłuższych refleksyjnych spacerów po pustej niemal plaży niż imprezownią.
Ko Lanta - miejsce, w którym czujesz się, jak na krańcu świata...
Dotarliśmy tam tuż przed sezonem (sezon oficjalnie rozpoczyna się tuż po Moon Party, czyli balandze ku czci pełni księżyca, w tym roku 10. listopada). Turystów na Ko Lanta było wówczas jak na lekarstwo, co przekładało się na korzystne dla nas ceny zakwaterowania. Znaleźliśmy bez trudu pokoje przy samej plaży… Zresztą… kto lubi tłumy? Tak na marginesie w sezonie Ko Lanta wykazuje niezwykle wysoką liczbę turystów szwedzkich (potop!)
Zachodnie wybrzeże wyspy należy do turystów, z tym, że im dalej na południe, tym jest ich mniej, ceny są niższe i klimat bardziej swojski (patrz: 2 akapity wyżej, co autorka rozumie poprzez „klimat”). We względów mi niezrozumiałych, wyspy tajskie bardzo lubią stylizować się na Jamajkę. Od rytmów reagge, które nadają non-stop pod banderą zielono-czarno-żółtą począwszy na wymalowanej na ścianie podobiźnie Boba M i liścia skończywszy, starają się namolnie przekonać turystów, że znajdują się na Karaibach. Znaczy się indyk przebiera się za kurczaka… Muzyki tajskiej w barach wysp nie uświadczysz…
 
Wschodnie wybrzeże to autentyk. John i ja zrobiliśmy chyba najlepszą rzecz, jaka można było zrobić na wyspie w celu krajobrazopoznawczym – wypożyczyliśmy skuterki i śmigaliśmy na nich po ichniejszych szosach. Skuter to konieczny środek lokomocji po wyspie; korzystają z niego wszyscy – wielodzietne rodziny, mamy w hidżabach odwożące swoje pociechy do szkoły, kilkuletnie dzieci, sprzedawcy bananów obłożeni skrzynkami z towarem…. Skoro każdy może, dlaczego nie my? Kontakt Ani z wyżej wymienionym środkiem lokomocji zakończył się jednak niepomyślnie (czytaj: uszkodzeniem ciała, w okolicy kolana – brawura spowodowana bezczelną chęcią zakręcania od pierwszego wsiąścia na rumaka) .
 Ko Lanta zamieszkana jest w większości przez społeczność muzułmańską, której ubiera się raczej w sposób tradycyjny (bardziej się to rzuca w oczy w przypadku kobiet).
 Wschodnia część wyspy zabudowana jest drewnianymi chatkami na nóżkach, które od skansenu różni to, że przed każdą stoi skuter, jak już wspomniano podstawowy środek lokomocji na wyspach. Ciekawym miejscem do odwiedzenia, wybierając się przejażdżkę, jest stare miasto, znajdujące w południowo-wschodniej części wyspy. Ciekawym sklepem z oryginalnymi pamiątkami w postaci kolorowych ręcznie tkanych hamaków, jest The Hammock House.

Wieczorami odpoczywaliśmy siedząc na plaży, rozmawiając z chłopakami prowadzącymi hotel i bar przy plaży, bardzo zresztą przyjazną bandą. Wyjątkową zdolność zaprzyjaźniania się z turystami wykazywał niejaki Rambo z Laosu, w chwilach wolnych od pracy sam będący obieżyświatem.
O ile pobyt na wyspach tajskich sprawił, że wypoczęliśmy i „naładowaliśmy baterie”, o tyle po pewnym czasie tułaczki wyspowo-wybrzeżnej zatęskniliśmy do cywilizacji miejskiej i postanowiliśmy ruszyć na podbój Malezji…







środa, 9 listopada 2011

Krabi. Rai Leh Beach

Kolejnym przystankiem był region Krabi, a dokladnie Rai Leh Beach. W przeciwieństwie do backpackierskiego Ko Tao, w Rai Leh dominują drogie ośrodki wypoczynkowe dla rodzin. Plaży po wschodniej części wyspy.... brak, za to plaża po części zachodniej jest jak z bajki... szeroka i piaszczysta: w wodzie kapią sie skałki, które dodają smaku krajobrazowi.  Skały lądowe, natomiast, są doskonałym miejscem do wspinaczki. W znajdujących się wewnątrz jaskiniach żyją liczne nietoperze, zaś po rosnących w okolicy drzewach beztrosko skaczą małpy, które, podobnie jak nasze europejskie wiewórki starają się wyłudzić od fotografujących ich turystów pożywienie.

Uczestnicy wyprawy wypożyczyli kajaki, w których to śmigali do okolicznych plaż i slalomem pływali pomiędzy formacjami skalnymi w wodzie. Z dumą muszę przyznać, że żaden z naszych kajaków się nie wywrócił.

kajakowanie....
Rai Leh Beach

Rai Leh Beach





Pat Thai

sobota, 5 listopada 2011

Zmiana planów. Ko Tao

Z Bangkoku planowaliśmy przedostać się do Chiang Mai, skąd mielismy zabukowany lot na Phuket. Pproblem jednak polegal na tym, ze do Chiang Mai miał nas zabrać pociąg, a ze względu na powodź, pociagi jadące na północ zostały odwołane. Z miasta trzeba było wydostać się mimo wszystko, dlatego postanowiliśmy, jak zreszta owego feralnego czasu wszyscy, jechać na wyspy. Całkiem przypadkiem zdecydowaliśmy sie na Ko Tao - o której to wysepce cośtam czytaliśmy, ale do konca za dużo nie wiedzieliśmy. Wybór okazał się strzałem w dziesiatkę: malutka, urocza wysepka o klimacie hippisowsko-backpackerskim. Dotarliśmy na Sairee Beach i wybraliśmy zakwaterowanie w postaci bungalowów, tzn drewnianych chatek, przy samej plaży; z werandami skierowanymi na morze, gdzie można było odpocząć i wyciszyć sie po bieganinie i stresie w Bangkoku.
Trafilismy na końcowkę pory deszczowej - codziennie padało, a rczej lalo, przez okolo 20 minut, o bardzo przypadkowych porach, nie dajacych sie przewidzieć. Poza tym - było pięknie!

Ko Tao jest doskonałym miejscem dla amatorów snorklingu, czy też nurkowania (przetestowane przez Anię; ceny wyrobienia licencji nurka należą do najniższych na świecie). Szczególnie polecanym miejscem do snorklingu są okolice wyspy Ko Pha Ngan, na którą można dopłynąć taksówką wodną. Ko Pha Ngan słynie z tego, że toczyła się na niej akcja powieści i filmu The Beach; z jej szczytu rozpościera się niesamowity widok, ale żeby tam dotrzeć, trzeba najpierw przejść kilkaset metrowym przesmyku, zanurzając się po pas w morskiej wodzie, nie poddając się prądom morskim.

Ko Pha Ngan
Witamy na Ko Tao, pierwszy rzuk oka na wyspę po przybyciu

Spacer z Sairee Beach najkrótszą drogą na wschodnie wybrzeże wyspy wiedzie przez lasy deszczowe i krajobrazy przypominające serial "Lost".
"Lost"?
Leniwe wieczory na Ko Tao

i bajeczne zachody słońca...
w odcieniu romantycznym...

i coś dla podniebienia...

czwartek, 3 listopada 2011

Bangkok: początek wyprawy i rychła ewakuacja

W Bangkoku wylądowaliśmy w środę 26 października i po godzinnej przejażdżce taksówką wysiedliśmy w centrum miasta. Nasz hotel oddalony był o kilka minut spacerkiem od Khao San Road, ale wód w mieście przybywało coraz więcej i okoliczne uliczki byly tym faktem bezpośrednio dotknięte. Mieszkańcy miasta wiedzieli, że nadejście powodzi jest nieuniknione i przygotowywali się doń pieczołowicie: już nie tylko kładli wały z worków wypełnionych piaskiem, ale i budowali mury okalające ich sklepy, bary i knajpki. Niektórzy ignorując całkowicie prawa fizyki, stawiając mury zostawiali w nich przerwy na drzwi sklepowe...



Pierwsze wrażenie ludzi przybyłych pierwszy raz do Azji Południowo-Wschodniej: zaskakiwała nas w Bangkoku wielość stoisk z jedzeniem, wzdłuż głównych ulic (to akurat niezależnie od powodzi), pośród kurzu i w chmurze wszechobecnych skuterków i tuktuków. Po ich liczbie można by dojść do wniosku, że autochtoni tam tylko jedzą, gotują i handlują jedzeniem. Co do tuktuków, to bardziej dopasowanego do tutejszych warunków środka lokomocji nie ma. Mieszczący do trzech (albo na upartego czterech) pasażerów motocykl jest na tyle obrotny i zwinny, ze potrafi manewrować w gąszczu tutejszego ruchu drogowego. Tuktukiem jechaliśmy pierwszego dnia wielokrotnie i ku uciesze moich towarzyszy za każdym razem włosy stawały mi dęba i zastanawiałam się, czy moje ubezpieczenie obejmuje wypadki typu czołowe zderzenie z nadchodzącymi z naprzeciwka pojazdami.

Z powodu powodzi wiekszość atrakcji turystycznych Bangkoku byla nieczynna, ale my postanowiliśmy spędzić trochę czasu w Chinatown, które, moim skromnym zdaniem, jest najbardziej imponującym, z tych, jakie do tej pory widzialam. Nawet to na nowojorskim Manhattanie sie nie umywa...

Chinatown
Nastepnego poranka widok z okna hotelowego mocno nas zszokowal: woda z rzeki Chao Praya sięgała do kolan i podchodziła do samych drzwi hotelu. Autochtoni, mimo wszystko, niezbyt wydawali sie przejęci widokiem wody, ani świadomi tego, co może w niej pływać: życie toczyło się dalej, a w brudnej wodzie pluskaly się dzieci. Podjęlismy wówczas decyzję: czas na ewakuację! Nawet jeśli nie zaleje nas tego dnia, nie wiadomo będzie, czy uda nam sie wydostać z miasta, kiedy to wydostać się zeń będą chciały tysiące, czy też dziesiątki tysięcy turystów. W wiadomościach przeczytaliśmy, że król Tajlandii zaapelował do mieszkańców stolicy o ewakuację i dał im na to 5 dni wolnego od pracy. Inne źrodla podawały, że zalanie z Bangkoku jest nieuniknione i to tylko kwestia czasu. Widząc wodę przed hotelem gotowi byliśmy dać temu wiarę.